در ایران و خاور میانه بزرگ چه می گذرد؟ مردم و قدرت گرایان مخالف حکومت های موجود، از پاکستان تا مصر و شاید تا الجزیره و مراکش چه می خواهند؟ آیا آنچه می خواهند با آنچه می کنند، همآهنگی دارد؟ سال هاست که نهضت های در ظاهر مردمی، عامل عقب ماندگی خود را دخالت «امپریالیسم» در امور داخلی خود و حمایت آنها از حکومت های استبدادی می دانند. مثلاً در پاکستان می گفتند که ژنرال مشرف را امریکا سر کار آورده و نگاه داشته است و به همین دلیل تعصب های جاهلانه زیر نام اسلام در میان عوام رشد کرده و طالبان و القاعده از این فضا برای بیرون راندن امپریالیسم و حکومت فاسد و زورگو، بهره می برند. فرض می کنیم که امپریالیسم از این نهضت ها ترسید و از حمایت ژنرال مشرف دست برداشت و بالاخره پس از کشمکش های دیگر اجتماعی و سیاسی، پاکستان یکصد و هفتاد میلیونی، توانست آقای« زرداری»، شوهر خانم «بوتو» را به ریاست جمهوری انتخاب کند .
آیا مردم با این انتخابات به آرامشی رسیدند که بتوانند وقت و انرژی خود را صرف کارهایی کنند که وضع اقتصادی و اجتماعی شان بهتر شود و امپریالیسم نتواند از فقر مادی و بیسوادی آنها سوء استفاده کند؟
پاسخ پرسش بالا منفی است. بر عکس، متعصبان مذهبی از جهل مردم و فضای آزادتر سیاسی که با سقوط حکومت منفور نظامی ( یعنی بقول خودشان دست نشانده امپریالیسم) بوجود آمده بود، سوء استفاده کردند و نفوذ خود را تا یک صد و شصت کیلو متری اسلام آباد (پایتخت پاکستان) گسترش دادند.
باز هم بگوئیم بسیار خوب، دولتی در بخشی از کشور روی کار آمده است که حمایت مردم را بر اساس اعتقادات عمیق آنهادارد و حالا با این نیرو به بهتر کردن زندگی و امکانات مردم برای ریشه کنی نفوذ امپریالیسم، می پردازد. اما با کمال تعجب و تأسف می بینیم که این نیرو، نه صرف بهبود زندگی، بلکه صرف سنگسار زنی بینوا یا شلاق زدن مردی شراب خوار و بدتر از اینها، ویران کردن مدارس و خراب کردن ساختمان ها و تسویه حساب های سیاسی و ویرانگری های ملی و تشنیج آفرینی های منطقه ای می گردد. یعنی آنچه برایشان مطرح نیست پیشرفت آگاهی مفید و جهت دادن کار و کوشش جمعی در ساختن زندگی بهتر که مآلاً به ساختن کشور و قدرت گرفتن جامعه می انجامد، می باشد. یعنی به وجود آوردن شرایطی که جامعه را از نیازمندی و عقب ماندگی تاریخی درآورد که اگر «امپریالیسم» بخواهد در امور داخلی آنها دخالت کند، قدرت آگاهی جمعی و قدرت اقتصاد ملی، بتواند از آن جلوگیری کند، و از یک کشور مظلوم تو سری خور و یا مزاحم و سربار، به صورت یک کشور مقتدر و همکار جهانی درآید. یعنی همان راهی را برودکه امریکای 230 سال پیش و ژاپن 150 سال پیش و همه کشورهای پیشرفته جهان رفتند و روزگاری آنرا آغاز کردند.
آیا افغانستان طالبانی زده که روس ها را بیرون کرد و حکومت کمونیستی را هم واژگون نمود و حکومت طالبان را هم با کمک ارتش امریکا برانداخت و جمهوری انتخابی به راه انداخت، به راه درست و تصحیح تدریجی اشتباه های خود می رود؟
آیا عراق که از زیر بار استبداد حکومت آدمکش صدام، با حمله امریکا، نجات یافت و بالاخره دارای حکومت انتخابی و قانون گرا شده است، به راه درست و به سوی آرامش و ترقی می رود؟ ادعا می کنند که اگر امریکا کشور را تخلیه کند، مردم می توانند خودشان کشور را اداره کنند. از زمانی که دولت ««اوباما»» اعلام کرده است و تاریخ تخلیه ارتش امریکا را مشخص نموده است ، آیا مردم برای کار بیشتر و ساختن ویرانی ها مصمم تر شده اند و یا بی خیالانه اجازه می دهند که عده ای خون خوار و جاهل با ضربات انتخاری، بدبختی و مرگ آفرینی کنند؟
از وضع داخلی مصر و عربستان و مراکش و فلسطین و...می گذرم و به مسئله ایران خودمان می پردازم. سال 1357 انقلاب شد. به این دلیل که حکومت، قانون را رعایت نمی کند، نگاهش به خارج بیشتر است تا به مردم ایران، فساد و خاصه خرجی از اموال مردم فقیر می شود، بی اخلاقی و بی وجدانی اشاعه یافته است. بهر صورت آن نظام فرو ریخت و نظام تازه ای روی کار آمد که شعارهای مردم پسند داشت. از همان لحظه نخستین پیروزی، انقلابی که علیه بی قانونی آمده بود، خودش بی قانونی را آغاز کرد. گروهی سر خود، هر کس را که اسم و رسمی داشت، گرفت و جلادان دیگری بدون رعایت هیچ قانونی آنها را اعدام کرد. رهبر انقلاب، یعنی کسی که خود را رهبر دینی و مجتهد جامع الشرایط می دانست، فتوا می داد که «احراز هویت» برای گناهکاری دستگیر شدگان کافی است و اگر کسی هم اشتباهاً اعدام شد، پاداش بهشت دارد! این ارمغان قانون مندی پیروز شدگان بود! از نظر وجدانی و اخلاقی و فساد سازمانی که دیگر داستانی است حیرت آفرین. هر کس در هر مقامی که باشداگر بخواهد، می تواند سوء استفاده کند و کرده است. حتی دولت که مسؤل جلوگیری از این خطاهاست، میلیاردها دلار از بودجه دولتی رابا از این دست به آن دست کردن بودجه ، گُم کرده است! پانزده بنیاد که حدود چهل در صد ثروت ملی را از راه مصادره اموال مردم صاحب شده اند، زیر نظر «ولی فقیه» و خارج از کنترل دولت است و پنهان از نظرم مردم با درآمد آنها به تروریست پروری برای کشتن مخالفان در داخل و خارج و تأمین اعتبار برای گروه های تشنج آفرین در منطقه و بسیج حامی ها و آوردن استقبال کننده برای مسافرتهای استانی رهبر و رأی خریدن برای کاندیداهای مورد نظر و دستکاری در انتخابات و قانون و نماز جمعه و حوزه و هر سوراخ و سنبه دیگری که بتواند این قدرت فاسد غیر مردمی و غیر انسانی و غیر دینی و غیر وجدانی را بر ملت ما حاکم نگاه دارد، بکار می برند.
اما از نظر سیاست خارجی که استقلال و تمامیت ارضی مملکت ما به آن بستگی دارد، من دچار تردید عجیبی شده ام. غالباً فکر می کردم که در دستگاه «رهبری» و دور و بر احمدی نژاد افرادی وجود دارند که از ناآگاهی سیاسی و جهانی و تعصب دینی و نادانی آنها استفاده می کنند و سیاست هایی را در قالب توصیه های دینی به عنوان اصول و فروع و برداشتهای دینی به خورد آنها می دهند، بطوری که آنها حرف هایی را می زنند و یا کارهایی را می کنند که آشکارا با منافع ملی ایران مغایرت دارد و به نفع کشورهای دیگر و گروه های تندرو و افراطی آن کشورها است. برای مثال انجام آزمایشهای موشکی را درست در گرماگرم انتخابات اسرائیل می گذارند. نتیجه این کار برنده شدن دست راست ترین قشر سیاسی، یعنی «نتن یاهو» و «لیبرمن» در اسرائیل است.
می دانیم که سیاست دولت «اوباما» برقراری صلح و به وجود آوردن دو دولت مستقل فلسطین و اسرائیل و برگشتن اسرائیل به مرزهای پیش از جنگ 1967 برابر با قطعنامه 242 مصوبه شورای امنیت سازمان ملل است و دولت اسلامی ایران هم در ظاهر از استقلال فلسطین حمایت می کند، پس چرا عملاً با درپیش گرفتن سیاست هایی به تندروترین جناح های سیاسی اسرائیل کمک می کند؟ چرا آزمایش موشکی را یک هفته بعد از انتخابات اسرائیل نمی گذارد؟ آیا نمی داند که ممکن است با این عمل ،گروه معتدل سیاسی اسرائیل برنده نشود و صلح اسرائیل و فلسطین برابر با نقشه صلح همه کشورهای عربی، پس از شصت سال، عملی نگردد؟ شاید هم می داند، و در ظاهر موافق صلح با فلسطینی ها است، ولی در باطن موافق بخش تندروی لابی اسرائیل در امریکا و مخالف صلح و استقلال فلسطین و مخالف برنامه «اوباما» برای صلح خاور میانه است!
آقای احمدی نژاد در کنفرانس ها در مواقع مختلف و در کنفرانس تبعیض نژادی اخیر سازمان ملل در ژنو، نطق های تحریک آمیزی که با مخالفت امریکا و نمایندگان پارلمان اروپا و کشورهای بزرگ دیگر روبرو شده است، وقوع «هولوکاست» را دروغ اعلام می دارد و نابودی اسراییل را پیش بینی می کند و آرزو می نماید. ایشان از اعتراض قدرت های بزرگ جهان به نطق شان بسیار شادمان شده و گفته اند از این به بعد در همه کنفرانس های جهانی شرکت می کنم! آیا ایشان روی خودخواهی و جهل از این دشمن تراشی های جهانی و بی احترام کردن ایران لذت می برند یا آشکارا برای انجام این کار مأموریت دارد؟ ایران تنها کشوری بود که رئیس جمهورش در جلسه کنفرانس تبعیض نژادی شرکت کرده بود و از بقیه کشورها، وزرای خارجه شان شرکت داشتند.
اسرائیل توانسته است از این سخنان احمدی نژاد حمایت جهانیان، حتی کشورهای عربی را که بظاهر مورد حمایت احمدی نژاد در نطقهای ضد اسرائیل اش هستند جلب کند. اسرائیل می گوید ملاحظه می کنید که ما در منطقه ای زندگی می کنیم که دولتی به نام ایران وجود دارد که مصوبه سازمان ملل را در مورد محکوم کردن «هولوکاست» امضا کرده، اما امروز آن را انکار می کند و از یکسو عضو سازمان ملل است و از سوی دیگر نابودی عضو دیگر سازمان ملل را خواهان است. آیا دولت اسرائیل می تواند اجازه دهد که چنین دولتی صاحب بمب اتمی شود؟
یعنی احمدی نژاد از نظر بین المللی امکانات حمله خارجی را به کشور ایران فراهم می کند و عملاً منافع ملی مردم ایران را فدای جهل یا خودخواهی و احتمالاً دستورات بیگانگان می کند. چنین آدمی که در مدت چهار سال کشور را به ورشکستگی اقتصادی و سیاسی کشیده است، برای انتخابات بعدی مورد حمایت رهبری است. آیا رهبر، این مسائل را نمی داند و روی اطاعت مطلق احمدی نژاد از او، ازاحمدی نژاد حمایت میکند و یا رهبر جمهوری اسلامی نیز در خیانت آشکار به ملت ایران با احمدی نژاد شریک و همکار است و از یک مرکز آگاهی می گیرند؟
مهمتر از همه این است که آقای احمد نژاد با زیر پا گذاشتن حقوق مردم هموطن خود که مسلمان شیعه دوازده امامی هم هستند و با مشارکت و ارتکاب به قتل و همکاری مداوم و تأیید و یا سکوت در برابر قتل هزاران بیگناه در جمهوری اسلامی و حتی تهدید به قتل رقبای انتخاباتی خود و امکان دادن به سوء استفاده همکاران خود در چپاول اموال ملی که به برقراری نبود عدالت اجتماعی بی نظیر تاریخی در کشور ما انجامیده است، حق و مشروعیت آن را ندارد که دیگران را درباره رعایت عدالت و حقوق انسانی موعظه یا توصیه کند. بفرض اینکه مطالب ایشان درباره اسرائیل صادق باشد، احمدی نژاد مشروعیت بیان آن را ندارد،آنهم در مقامی که زیان سخنانش را بایستی ملت ایران بدهد. این ویژگی فقط در جمهوری اسلامی است که آخوند به جیوه ِدنیا چسبیده از معنویت آخرت سخن بگوید و مال مردم خواران از امانت و پاکی تعریف کنند و قاتلان از حرمت انسانی و قانون گریزان از اهمیت قانون! و ندانند که رطب خورده منع رطب چون کند!
