کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد

دو سوم جمعیت امروز ایران را جوانان زیر سی سال تشکیل می دهند.  جوانانی که در قرن بیست و یکم از خیلی امکانات تکنولوژی، اجتماعی، مد، هنر... که در جهان اتفاق می افتد، حداقل از طریق جادوی اینترنت با خبر می شوند و بالطبع می خواهند «کمابیش» نظیر جوانان کشورهای دیگر لباس مورد علاقه شان را بپوشند، کتاب نویسنده محبوب  شان را بخوانند، فیلم های روز را ببینند، به موسیقی نسل خود گوش فرا بدهند...و نیز کارهایی را در این رشته ها به تناوب استعداد هایشان عرضه کنند.  اما متأسفانه رژیم که در ابتدای حکومتش از ازدیاد جمعیت به خاطر جنگ با عراق و داشتن سرباز و نیروهای مقاومت راضی به نظر می رسید و افزایش جمعیت را تشویق می کرد، اینک بعد از سه دهه که آن کودکان به جوانان بیست و چند ساله که کم کم به زنان و مردان بالای سی سال تبدیل می شوند با معضل عظیمی روبرو شده است.  چرا که با توجه به تشویق هایی که به عمل می آورد، طرحی برای سرگرم کردن این جوانها به عنوان کار، رشته های ورزشی، هنری... در برنامه خود نداشت و اینک که با تعارض و برخوردهای آنها روبرو شده، هم چنان نمی داند چگونه  این معضل را حل کند.
ایرانی هم که همواره برای مشکلش راهی می یابد، این بار نیز با تمام سرکوبی هایی که توسط دولت به مردم و به ویژه به جوانان اعمال می شود، جوانان را به زیرزمین ها سوق داده بطوری که فعالیت های مخفی خود را بلا وقفه با تمام دشواری هایش پیگیر می شوند.  فیلم زیر زمینی می سازند، طرح ها و نقاشی های زیر زمینی می کشند، شعر و داستانی را که نمی توانند آزادانه بیان کرده یا بنویسند را باز از طریق زیر زمینی به دست دیگران می رسانند.  همین طور موسیقی که اینک به یک شبکه عظیم زیرزمینی درآمده و فیلم های متعددی در این باره ساخته و به خارج ارسال شده که یکی آخرین فیلم «بهمن قبادی» فیلمساز کرد ایران است به اسم «کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد».
«قبادی» با چند فیلم ارزنده مثل: زمانی برای مستی اسب ها، ماه نیمه، لاک پشت ها پرواز می کنند، گمگشته در عراق... سینمای ویژه ای را در ایران پایه گذاری کرد که با فیلم آخرش به طور کلی تفاوت های فاحش دارد.
فیلم «گربه های ایرانی» درباره بازی موش و گربه میان عوامل دولتی برای جلوگیری از اجرا و پخش موسیقی مدرن است در ملاء عام، با جوانانی که پشت آن هستند به عنوان سراینده، اجرا کننده و کنسرت گذار.  از آنجا که برای اجرای یک کنسرت عمومی باید از دولت اجازه گرفت و معمولاً به چنین گروه هایی که زیر زمینی هستند و سبک موسیقی شان مورد تأیید دولت نیست اجازه داده نمی شود، در نتیجه جوان ها کنسرت های خصوصی، خانه ای و زیر زمینی اجرا می کنند که در منازل، و یا در پستوهای زیرزمینی، به طور پنهانی برای تعدادی انگشت شمار اجرا می شود.  از آنجا که خفقان های حاصله جوان ها را بیشتر به درون زمین فرو می برد و یا به قول یکی از شخصیت های فیلم «به خارج پرتاب می کند»، «قبادی» سوژه فیلم آخرش را پیرامون چند گروه زیر زمینی پیاده می کند که شامل «هیچکس» معروف ترین خواننده رپ ایرانی (یا به قول خود خواننده رپ فارسی) هم می شود.
آنچه «قبادی» نشان می دهد فشار ها و محدودیت هایی است که روی جوان های امروز ایران اعمال می شود.  برای تمرین باید به اصطبل گاوها در خارج از شهر که با بوی مدفوع حیوانات در هم می آمیزد، تا روی پشت بام آسمان خراشهای نیمه تمام که صدا را به گوش دیگران نمی رساند، تا بسان گربه هایی که به درون زمین می خزند تا در دو سه طبقه در زیر زمین، در استودیویی با دیوار های دوجداره که صدا به بیرون درز نکند، آهنگی تمرین یا ضبط کنند. 
دیدن چنین محرومیت و مبارزه و کوششی برای تماشاچی غیر ایرانی به ویژه در غرب که با چنین چیزها بیگانه است و حتی نمی تواند فضایش را درک کند شدیداً ثقیل است، چرا که باید در آن محیط زیست و هوایش را استنشاق کرد تا آنچه را که بر این جوانان می گذرد درک کرد.
فیلم «قبادی» از دیدی درونی و محلی، به مشکلی در جامعه ایران اشاره می کند که در قیاس با فیلم های دیگر او دارای بداعت و فضای آشنا و همیشه برفی کردستان او نیست.  اینجا نیز «قبادی» به موسیقی که همواره در فیلم هایش نقش ویژه ای دارد، توجه خاصی نشان می دهد و حتی آن را از حاشیه به پیش زمینه فیلمش منتقل می کند.  اما آن چه «گربه های ایرانی» با تمام نا مأنوسی اش در سبک «قبادی» عرضه می کند، بعد از چند فیلمی که در آن زمینه قبلاً ساخته شده («ورای دیگر»، ساخته «سام کاشانی»، «یاغیان ایرانی» ساخته «مایکل کرنز») جدا از سرو صدایی که در جشنواره «کن» سال گذشته ایجاد کرد و نیز خروج اعتراض آمیز او از ایران، به خاطر تازه نبودن سوژه آن، فیلمی نیست که در رده فیلمهای برتر او قرار بگیرد.