خفته بودی بر زمین در برابر جهان

/خفته بودی بر زمین  در برابر جهان

خفته بودی بر زمین/
 بر آسفالت خیابانهای سرزمینت./
و دستهای کوچکت هنوز/
مشت بودند  به اعتراض، به بیداد ./
چشمانت را گشودی/
به گوشه ای خیره گشتی،/
 شاید که به آینده/
و بعد سرازیر شد خون/
 از دهان گلگونت/
 بر چهره چون ماهت./

دانستیم آنگاه که در میان ما نیستی /
مرگ آ نجا بود اما/
با مزدوران دیکتاتورهای زمینی خدا/
و گلوله های سربی سنگین شان/
که گلوی آزادی را پاره پاره می کردند./

پدر ضجه میزد/
معلم فریاد میکرد/
ومردم/
 میخواستند نفست را/
 که در سینه حبس بود،  آزاد کنند./

 رفته بودی تو  اما،/
خوابیده بودی آنجا /
آسوده، بی جان، /
بر آسفالت خیابانهای سرزمین کودکیت.../

خاموش شده بود صدای اعتراضت/
و دهان گلگون از خونت /
دیگر آزادی را فریاد نمیزد./

نازکتر از گل، دستهایت/
هنوز مشت بودند به اعتراض/
و طلب میکردند /
تاوان قلبهای شکسته نسلت را.../
اکنون رفته بودی/
سر بر خون خود داشتی/
و خفته بودی بر آسفالت/
تنها./
 همه اما،  بدورت بودیم/
همه دنیا نیز آنجا بود،/
         با تو، و با نسل تو.../

 ما ترا پرپر شده/
بر آسفالت خیابانهای سرزمینت دیدیم/
و شنیدیم آخرین نفسهایت را/
که برای آزادی سر دادی./


از دهان گلگون تو بود که/
ندای سرزمین ما جاودانه شد،/
اگر چه که آنروز ، بر آسفالت خیابانهای سرزمینت   /  
 جان دادی در برابر جهان،/
            برای آزادی.../

   فریدا صبا/
      23  خرداد1388 - لوس آنجلس