آینده ی نهضت سبز و مسائل مورد بررسی و توجه آن

این شماره پیام آشنا  آغاز سال بیست  و یکم انتشار و آغاز فروردین سال 1389 خورشیدی است.  نوروز را با دلی دردمند از اوضاع ایران، ولی امیدوار به رشد و بالندگی بیشتر نهضت سبز به همه شما خوانندگان عزیز شادباش می گویم.
انتخابات ریاست جمهوری در 22 خرداد ماه سال گذشته فرصتی را برای مردم ما به  وجود آورد که بتوانند در سلب مشروعیت نظام حکومتی که با تزویر و ریا، بیش از سی سال است که بختک وار بر دوش تاریخ و مردم ما به انواع جنایت ها و آدم کشی ها و دزدی ها و ویرانگری ها دست زده و سنگینی می کند، تلاشی جانانه به عمل آورند.  مردم مبارز ایران از زن و مرد و بویژه نسل جوان آن، برای جهانیان به روشنی ثابت کردند که این حکومت زورگو و ارتجاعی که به نام دین و سوء استفاده از باورهای دینی مردم، سی و یکسال پیش بر سر کار آمد و انقلاب آزادی طلبانه و پیشرو این مردم را به کجراهه جمهوری اسلامی کشانید، نه پای بندی به دین و وجدان و اخلاق انسانی دارد و نه برای حرمت انسانی و حقوق فردی و جمعی ایرانیان ارزشی قایل است.
مردم جهان دریافتند که فتنه انگیزی منطقه ای و سرپیچی از قوانین بین المللی و بی اعتنایی به عرف های انسانی جهان امروز، نه از جانب مردم ایران، بلکه از  سوی حکومت و دولتی است که با رأی آزاد مردم ایران بر سر کار نیامده است.  به همین جهت، پس از اعتراضات مردم ایران و جلّادی نظامِ از خود ساخته خمینی - خامنه ای، به یک باره نگاه جهانیان به ایرانیان تغییر کرد و مهرآمیز گردید.
رفتار متولیان حکومت اسلامی در 22 بهمن امسال با مردمی که می خواستند در سالگرد انقلاب، نارضائی خود را از این نظام، در مورد تقلب آشکار در انتخابات و زیر پا نهادن حقوق و آزادی های مدنی و فساد ها و بی عدالتی های آن، به شکل مسالمت آمیز و مدنی اعلام کنند، نشان داد که این حکومت به هیچ اصل دینی و مدنی و قانونی- حتی قانون اساسی خودش  هم - پای بند نیست.
بنابراین سال جدید سال ابتکارات تازه تری برای جنبش نو پای سبز است.  من به پیروزی این جنبش در راه جوئی های ابتکاری، در سازمان دهی و ارتباطات ویژه ای که در استبداد سیاه پلیسی بتواند کارآیی بهتری داشته باشد باور دارم.  زیرا جنبش سبز از راه مبارزه مدنی خارج نمی شود و به اصول اخلاق و عدالت اجتماعی پای بند است. چون «حق»، برآوردن مشروع نیازهای همگانی است، بر «ناحق» که بی اخلاقی سودجویانه و قدرت طلبی گروهکی فاسد حاکم بر جامعه است، پیروز خواهد شد.  این قانون تعادل و قانون بقای طبیعی و اجتماعی است.  سر انجامِ همه زورگویان در همه جهان و در درازای تاریخ تمدن بشری چنین بوده است.  بویژه در عصر حاضر و آگاهی همگانی و ارتباط های الکترونیکی جهان، امکان این گونه خود سری های ویرانگرانه کمتر و کمتر شده است.
آشکار است که در جامعه ای مانند ایران امروزین که سطح آگاهی و سواد با صد سال و پنجاه سال و سی سال پیش، بسیار بالا رفته است، دیگر تمکین کردن و تسلیم شدن به حکومت زور با هیچ عنوان و دستآویزی مقدور نیست.  البته می دانیم که ساختار نادرست تاریخی که حکومت را بزرگترین مالک و نهاد اقتصادی کشور کرده است که مثلاً عایدات چندین بیلیون دلاری نفت را در اختیار دارد و هر حکومت زورگویی که بر سر کار باشد امکان دارد که با این درآمد زیاد، بهترین سلاح ها و تکنولوژی و آدمکش ها را بخرد و خود را نگاه دارد، کار مبارزان ایرانی  سهل و ساده نیست.  اما در این ساختار چون پول و قدرت هست، فساد و رقابت در میان گروه حاکمان نیز اندک نیست.  دزدی و فساد و رقابت و غالباً نادانی  مسؤلان، امپراتوری های تاریخ را ضعیف و نابود کرده است.  توجه داشته باشیم که آن امپراتوری ها فرو ریختند بدون آن که آن مردم به حقوق خود آشنائی داشته باشند و بدون آن که آگاهی و سواد و ابزار ارتباطی مردم امروز و ارتباطات مؤثر جهانی امروز را داشته باشند.
آن چه مهم است این است که بدانیم بدون سازمان و برنامه و بررسی و آگاهی و آمادگی برای پرداخت هزینه های چنین مبارزه ای، پیروزی از اختیار مردم خارج است. 
پیروزی یا تغییر و فرو ریزی چنان نظامی اگر بخواهد بطور طبیعی صورت گیرد، نیاز به زمان های تاریخی دارد.  و چنین تحول های تاریخی چون با مبارزه مردم  همراه نیست و طبیعتاً مردم آگاهی از حقوق خود ندارند، لذا نظام دیکتاتوری به دلیل فساد و زشتی های خود می رود و نظام دیکتاتوری دیگری می آید و تاریخ تکرار می شود.  اما در مبارزات حق طلبانه نوین، مردم آگاه برای هدف های انسانی نوین و با طرح و برنامه مبارزه می کنند و حاضرند از جان و دل هزینه های آن را هم بپرد ازند و با سازماندهی و نظارت و برنامه های علمی می خواهند حداقل هزینه را برای نظام انسانی پایداری که به دنبالش هستند، یک بار برای همیشه تحمل کنند و  نظامی برقرار کنند که در سایه آزادی و آگاهی، به تحول و تغییری که از ویژگی های جهان متحول علمی-صنعتی-اقتصادی امروز است دست یابند، نه با کشت و کشتار و پرداخت هزینه های انسانی، بلکه با رأی و صندوق آزاد انتخابات .
اکنون که نهضت مردمی پر شماری پا به عرصه مبارزات جانانه علیه این نظام آدمکش نهاده است و اوج تفرقه در صفوف حکومتگران ملاحظه می شود، دیگر جای تردید نیست که این نظام رفتنی است.  شکاف در صفوف روحانیت حاکم و بدنه روحانیت سنتی که به وجود آمدن این نظام را ممکن ساخت، نابودی آن را نیز کمک خواهد کرد.  تقویت جناح مسلح برای سرکوب مردم که خود به رقیب قدرت طلب مقتدری تبدیل شده است، بزرگترین خطری است که موجودیت حکومت متولیان دین را تهدید می کند.   فساد و دزدی و گدا پروری و نادانی در برنامه ریزی های اقتصادی و اداری نیز نارضایی  مردم و ورشکستگی کشور را سبب گردیده است.  سیاست فتنه گری های منطقه ای و جهانی که وسیله ای برای سرگرم کردن مردم و سرکوب مخالفان داخلی بود، به دشمنی جدی قدرت های جهانی و منطقه ای  برای حکومت تبدیل گردیده است.  همه این عوامل می تواند مورد بهره برداری نهضت سبز مردم برای رسیدن به حکومت آزاد مردم سالار و قانونمند و امروزی با رعایت حقوق بشر و آزادی و خود گردانی اقوام مختلف کشور باشد.   تساوی زن و مرد را در برابر قانون و برخورداری از حقوق اساسی انسانی، پس از بیش از یکصد سال بعد از انقلاب تجدد طلبانه مشروطه برای همیشه برقرار سازد و راه تازه ای برای خلع حکومت از مالکیت و شیوه گدا پروری آن همراه با استیلای قرون وسطائی و استبداد رنگارنگ تاریخی آن پیدا کند. 
برقرای عدالت در جامعه ما مانند تساوی حقوق زن و مرد با مفهوم نادرستی همراه شده که همان مفهوم نادرست حربه مخالفت زورگویان با این دو اصل انسانی گردیده است.  هنگامی که سخن از عدالت می شود منظور این نیست که دارائی و زندگی کسی را بگیریم و به فرد تنبل و بیکاره ای که خانه و کاشانه ندارد بدهیم.  زیرا چنین کاری تشویق تنبلی و بیکارگی در جامعه و در نتیجه فقر عمومی و عقب ماندگی و درماندگی جمعی است.  اگر ثروتمند شدن از راه صحیح و قانونی نادرست باشد و منجر به تصرف آن از سوی حکومت و تقسیم آن میان فقرا باشد، پس باید کوشش و رنج بردن برای با سواد شدن هم به همین سرنوشت دچار شود و تحصیلات را  نیزمیان بیسوادان تقسیم کنیم!  بنا براین عدالت ، یعنی امکانات و امنیت لازم را جامعه (حکومت به نمایندگی از سوی آن) برای کار کردن و با سواد شدن و موفقیت همگانی فراهم آوردن است.  تا در سایه آزادی و وجود امکانات، هر کس بقدر استعداد و تلاشش بتواند بهره ور شود.  در جوامع پیشرفته و غنی، حداقل امکانات زندگی و پزشکی برای آنهائی که به دلایل مختلف امکان آن را ندارند تأمین می گردد.
تساوی زن و مرد نیز به معنی تساوی ساختمان بدن و وظایف بیولوژیک نیست.  بلکه این تساوی در احترام به اصل انسان بودن زن و مرد و برابری آنها در مقابل قانون و امکانات اجتماعی است.  یعنی اگر با تحصیلات و تخصص مساوی مسئولیتی دارند، حقوق و مزایای مساوی بگیرند.  اگر لیاقت و کارآئی همانند دارند امکان مساوی برای رقابت در رسیدن به هر مقام و موقعیت اجتماعی داشته باشند.  اگر روزگاری سنت های اجتماعی اجازه درس خواندن و کارهای اجتماعی به زنان نمی داده است، این سنت ها نمی تواند همیشگی باشد.  اگر با سنت استبداد خانوادگی و حکومتی مبارزه می کنیم و لازم است که مبارزه کنیم،با سنت نادرست محرومیت زنان از حقوق انسانی و اجتماعی و ده ها نکته ریز و درشت فرهنگی و سنتی ناجور و قوانین تبعیض آلود نیز بایستی مبارزه کرد و آن را برانداخت و نیمی از جامعه را در پیشرفت جامعه مشارکت داد.  در جامعه ای که زنان این آگاهی را دارند که بطور خودجوش در تحولات اجتماعی مشارکت کنند و از نظر سواد و بویژه تحصیلات دانشگاهی به شکل چشم گیری در قبولی کنکورها بر پسران پیشی  بگیرند، دیگر سخن نابرابری زنان خریدار و وجاهت جمعی ندارد.  بدیهی است که در هدف های نهضت سبز ایران بایستی این مسائل اساسی نیز مورد توجه باشد زیرا این نهضت رو به آینده ای آزاد و آباد دارد.
آینده آباد و آزاد را بایستی با نهادهای مدنی و فرهنگ لازم فردی و جمعی حفظ کرد تا نیاز به زورگویی و استبداد برای حفظ حکومت نباشد و آزادی و مردمسالاری تداوم یابد.